EDEBİYAT

 Her şeyin anlamsız geldiği, bu anlamsızlığın içinde anlam arayan insanların bir muharrir üzerinden anlatılışını okuyoruz. Sıkışmışlığın insanı nasıl boğduğunu gözler önüne seriyor Peyami Safa. Muharririn ruhunun derinliklerinde geleneklere bağlı olduğunu ama aklıyla hareket ettiğinde bu geleneklerin ruha iyi gelmeyen taraflarını silip atmak istediğini, sildiği kısımları modernliğin yapıcılığıyla tamir etmek istediğini görüyoruz. Ama bir de içinden gelen karşı koyamadığı bir his var ki, ne ruhunun özlemini dinliyor ne de aklının kendisi ve insanlar için en uygun gördüğü yaşam biçimini uygulamasına izin veriyor. Bu his, düşününce, konfor alanı olarak adlandırılabilir gibi geliyor. Ne Mualla’ya içtenlikle evlenme teklif edebiliyor ne de Vildan’a evlenecek gözle bakabiliyor. Kendine ait bir hayatı var. kendine ait bir çalışma düzeni, arkadaş ortamı, eğlence anlayışı var. Hayatına bir başkasının sorumluluğu eklendiğinde yaşayacağı tereddütler onu korkutuyor ve bu tereddütlerden sıyrıla...

  Bir grup toplanmış, çember şeklinde oturmuşlar gaz lambaları odayı aydınlatıyor. Soba sıcaklığında çaylar yudumlanırken kelimelerin ahengi kulakları okşuyor. Lafı bir biri alıyor, bir diğeri. Kimse kızmıyor buna. Aksine bu dağınıklık o kadar bağlantılı ki birbirine o uğultular bir ninni melodisine dönüşüyor sohbetin sonunda. Yaklaşık 1975-2000 arasında yaşananlar hakkında biraz bilgi sahibi olmayı gerektiren bir kitap Köken. Balkan coğrafyasında yaşananlar ana konu. Yazar ülkesinde yaşadıklarını, topraklarını terk etmek zorunda kalışlarını, mülteci olarak gittikleri Almanya’yı zamansal bir sıralama olmadan anlatıyor. 2010’lu yıllarda -yanlış hatırlamıyorsam- ailesini anlatıyor. Bu kitabı yazma sürecinden bahsediyor. Babaannesi için toprak ne demek, vatan onda nasıl yankılanıyor bunları görüyoruz. Köken; bir kimlik arayışı, nereye ait olduğunun arayışı. Babaannesi ve dedesinin köyü(atalarının mezarlarının olduğu yer), doğduğu yer, göç ettiği Almanya, annesi bir Boşnak, babası Sla...

  Yürümeyi düşlediğimde adım atmadan önce emeklemem gerektiğini fark etmemin üzerinden çok geçmemişti ki bir de nasıl emekleneceğ ini öğrenmem gerektiğini fark ettim. Etrafımı gozlemekle, tecrübe sahibi insanları dinlemekle ise baslayabilirdim mesela. Tek seferde dinleyemezdim herkesi ama her şeyin adım adım olmasi gerektiğini -zaman zaman unutsam da- biliyordum. Zihnimde çizdiğim yol haritasını somutlastirma zamanıydı. Önümdeki ilk durak yazılarım. Kendime verdiğim her hafta bir yazı sözü aksıyor. Böyle olması çok normal çünkü ben kendimi beslemiyorum. Kitap okumalarım, blog yazısı okumalarım azaldı.Tamam, üstüne dusmedigim için sorumlusu benim ama yeniden deneyebilirim. Gelişmek, üretmek istiyorsam benden öncekiler ne yapmışlar ona bakmaliyim. Kitap okuma rutinlerimi yeniden düzene sokmak ilk hedefim olmalı Iki günde bir yapabilirsen her gün bir blog yazısı okumak ve üzerine çalışmak ikinci hedefim. Bir de nasıl yapacağımı bilmediğim sözlük okumasını eklemeliyim listeme. Bu yol...

  Halk otobüsü bir hayli kalabalıktı. Otobüse sonradan binenler ayakta yolculuk etmekteyken ilk binenler oturmaktaydı. O koltuklardan birinde rahat oturamayan biri vardı. Bütün vücudu, her otobüse binişinde olduğu gib i, kasılmıştı. Bir eli ağrıyan karnının üstünde belli belirsiz daireler çiziyordu. Gözleri; sürekli otobüsü yokluyor, boş koltuk var mı diye bakıyor, pencereden dışarıyı izleyerek hangi durakların dolu, hangilerinin boş olduğunu görmeye çalışıyordu. Yolu bir hayli uzundu ve sık sık bu şekilde yolculuk yapmak onu bir hayli yıpratıyordu. Onun gibi yolu bir iki saati aşan bazı yolcular, uyumaktaydı. Az sonra inecek olanlar ise durağını kaçırmamak için pürdikkat beklemedeydi. İşte içlerinden biri “dur” düğmesine bastı. Otobüs durunca başka kişiler de indi. Boşalan koltuklar anında doldu. O da ne? Korktuğu olmuştu. Yaşlı bir amca binmekteydi otobüse. Elinde çantası vardı. Yaşı büyüktü. Ayakta durmakta zorlanıyordu. Evet, bu amcaya yerini verebilirdi. Amca binince otobüs h...

Susmuyor, diyorum. Kafamı duvarlara vurmak istiyorum seslerden kurtulmak için. Yerdeyim, kıvranıyorum. Ellerim başımı tutuyor. Başımdaysa o duruyor. Usulca bekliyor, hiçbir şey sormuyor. Sadece dinliyor. Dokunmuyor, o acıyı yaşamama izin veriyor. Ben olsam çoktan kaldırmıştım kendimi oradan. Annem gibi teselli etmemiştim. Susmam için hırpalamıştım belki de. Sürükleyerek uzaklara kaçırmıştım. Sonra geçmişti sancılar. Ve ben değil geri dönmek, göz ucuyla bile arkama bakmaktan kaçınır olmuştum. Ama dedim ya, şimdi o vardı. Bana duygularım olmasının doğal olduğunu söylemişti ve onları yaşamama izin vermemi. Şimdi de öyle oluyordu. Hala tam olarak hissedemiyordum ama kaçmıyordum da. İyileşiyordum sanırım. “Herhangi bir şeye odaklandığım zaman dikkatimin dağılmasından nefret ediyorum. Bu; beş yıllık kariyer planım da olabilir, bulaşık yıkamak da. Her şey muntazam olmalı, tüm şartlar tam olmalı ve ben işlerimi büyük bir iç huzuruyla yapmalıyım. Buna benzer bir sözü var Peyami Safa’nın. Yazı y...

  İnsanların birbiri üzerinedeki etkisi hakkında düşündüm bugün. Kimi zaman bir bakışın insanın travması olabildiğini kimi zaman bir sözün onun yüreğinde kuşlar uçarabildiğini bilmek ürpertiyor beni. belki de ben çok anlam yüklüyorumdur ayrıntılara. Bir bakış, bir kelime, bir hareket… Ya da yapılmayanlar. Sorulan bazı sorular nasıl can acıtıyorsa bazı soruların da sorulmasını beklemiyor mu insan? Bazen iletişim kurmak için insanlardan çok fazla şey istiyormuşum gibi geliyor. Ama işetişim istemektir diyorlar. Hem istemek hem vermek. İstemek, kimi zaman hakkım olanı dahi istemek zor geldiği için hep veren olabiliyorum ve bu da yoruyor. Yorulunca da iletişim denilen karmaşa beni kendinden uzaklaştırıyor. Beni en çok korkutan ise çok çabuk etkilenmem. Aslında kendimi gözden çıkardım. Korkum etkilenmem değilde etkilemem. Ya da belki kendim yaralanmışımdır, o acıyı bilirim ve o acıyı başkalarına yaşatmaktan, bunun sebebi olmaktan korkuyorumdur. Kulağa korkunç gelmiyor mu? Bir insanın öm...