O'nu Hatırlamak
Henüz ikindinin okunmasına yarım saat olmasına rağmen ben, bunalmış ve yönümü camiye çevirmiştim. Ağır ağır yürüdüm havuzlu bahçeyi. Saysak, on adım yoktu ama ben hiç bitmesin istedim. O kadar yorgun ve doluydum ki, orada öylece dikilebilirdim. Ancak ne ortam müsaitti ne de ben özgüvenliydim. Kimse yoktu camide. En azından kadınlar bölümünün boş olduğunu biliyordum. Ayakkabılarımı çıkardım, içeri girdim. Uzun zamandır vermediğim,veremediğim o selamı verdim. Allah'ın selamını. Üst kata çıktım, her zaman oturduğum o köşeye geçtim. Çantamı yere koydum, dizlerimin üstüne oturdum. Meğer bu anı bekliyormuşum: Kendimi bıraktım. Göğsüme oturan o ağırlığı gözyaşlarımla parçalayacaktım. İçime içime hıçkırdım. Kimsenin olmamasına o kadar seviniyordum ki... Şu anda sadece ikimiz vardık: Ben ve O. Ah bu kaygılar... Cami ağzına kadar dolu da olsa yine ikimiz vardık. Ben burada olmasam da ikimiz yok muyduk? Vardık. Ama camiler hatırlatıyordu; dünya telaşesine kapılan, kaygılar ...