EDEBİYAT

  Bir yarış var. Bu, farklı bir yarış. Her gün bir önceki halimden daha iyi olmaya çalışmama benzemiyor. Yorulup oturduğunda senin gibi dinlenenlere tebessüm eetmek gibi değil. Düşene “gel beraber devam edelim” demekle de ilgisi yok. Milletlerin kurduğu ülkeler ve o ülkeler arasında gerçekleşen amansız bir mücadele. Şartlar adil değil. Bu hiçbir zaman öyle olmadığı anlamına da gelmiyor. Bozulmuş bir düzen var. Yükselen milletler ve bazılarının ezdikleri. Yüceltilenler, alçaltılanlar… Sevilmeyen insanlar var. Sadece insanlar değil ülkeler, milletler var. Kin dolu bakışlar her yeri kapladı. Bu değiştirilebilir mi, diye sordum çok kez. İçimdeki her şeyi düzeltme arzusu harlanıyordu çoğu zaman. O harlanmanın yerini bazen de kör kuyular kaplıyordu ama elimden gelen gayreti gösteriyordum ışığı görebilmek, göremesem de ışık olabilmek için. Peki sahiden değişebilir mi? O kin dolu bakışlar, gözyaşına boğulabilir mi? Olmazların olma ihtimali her zaman var. Ama değişmeyeceklerin olduğu da b...

   Pasifken aktif olmayı istemek ne kadar doğru ve gerçekçi bilmem. Sahip olmadığın yeteneklerle yapılabilecek şeyleri yaptığını düşlemek… Sahip olmadığım ya da olmadığımı düşündüğüm o yetenekleri kazanmak mümkündür belki de. Veya onlar zaten vardır bende ve uyandırılmayı bekliyorlardır. Insanın kendini tanıması yeni bir yola çıkarken daha çok önem kazanıyor sanırım. Ben kimim, bu yol nedir, yolcusundan ne ister, bana bu yolda hangi araç düşer?.. Tüm bu sorular tek bir seferde cevaplanmayacak ama ben yine de bir yerden başlamalıyım. Derin bir nefes alıyorum ve masamın başına geçiyorum. Son zamanlarda kendisinden bir hayli ayrı kalmış olduğum kalemimi elime alıyorum ancak… Kalem akıtmıyor mürekkebini kağıda. Aşağı yukarı, ileri geri, sağa sola… Kafam boşken de olur bu doluyken de. Şimdi ise dolu. Hem de çok. Belirsizlik zorlaştırıyor işimi en başta. Yeni başlangıcın beraberinde getirdiği yeni bir ben inşası yoruyor. Sonra sayfalar süren yapılacaklar listesi elimi kolumu b...

  Şu anda yeni bir yazı yayınlamak istediğim saate yaklaşık olarak on beş saat var. Böyle söyleyince benim gözüme de çok uzun gelen bu zaman dilimi; içinden uyku, yemek ve aile saatlerini çıkardığımda ufacık kaldı. Kendi kendime verdiğim her hafta bir yazı yazma ve yayınlama sözü ancak perşembe aklıma geldi. Endişeyle temize çekmediğim bir öyküyü hatırladım. Yine de bir göz atayım diye defterime bakarken yakın geçmişte yazdığım başka bir öyküye denk geldim. Bir göz gezdirdikten sonra; tamam ben bunu temize çeker, yayınlarım dedim. Rehavet, uyuşukluk, atılamayan ilk adım, kendime söz geçiremeyişim, irademin zayıflığı… Bir zamanlar irademin güçlü oluşuna, elimin sürekli telefona gitmeyişine sevinirken şimdi bir telefona, bir televizyona bakıyor oluşum insanın değişebileceğini hatırlatıyor bana. Değişebilirsin, bunu unutma diyorum sonra kendime. Gözlerimdeki korkuyu görüyorum. İçimde diri tutmaya çalıştığım özşefkatle bakıyorum gözlerime. Korkma diyorum. Adım atan, yalnız bırakılmaz...

    FİLİSTİN’İ HATIRLAMAK UNUTMAMAK Zulme uğrayanlar tarafından zulme uğrayan bir milletin çığlıkları bugünde yükseliyor gökyüzüne doğru. Ve ben unutmamalıyım mazlumların varlığını. Yüreğimde onlara da bir yer ayırmalıyım. Bilmeyişim bir suç olarak tıkamamalı önümü. Aksine elimden tutmalı, bilmeye götürmeli beni. Utanıyorum da tabii. Bilmemenin sancısı kaplıyor bazen her yanımı. Boğuluyorum karanlık sularda. Ama öğrenmek adeta bir cankurtaran simidi gibi. Sadece ona tutunmak için birkaç kulaç atmalıyım. Kulaç atmak zor. Su yutmak, nefessiz kalmak… Bazen de tâkâti kesiliyor insanın. Belki de suya bırakmalı kendini öyle zamanlarda. yorgun kollarla alabileceği mesafe sınırlıyken dinlendiğinde, durulduğunda daha güzel yol alır. Öğrenmenin iyileştirici bir gücü var. Tek mesele başlayabilmekte. Limon Ağacı, Filistin’de yaşananların tarihini kurgusal bir şekilde anlatan bir kitap. Kurgusal olmasından kastım olay örgüsünün var olması aslında. Yaşananlar gerçek olsa gerek çünkü yaza...

   Uzun zaman sonra kitap okumaya dönmek, kitap okumayı seven benim için bir hayli güzel oldu. Tabi ki kitap okuma alışkanlığı da gayret istediğinden bir süre bıraktığım bu alışkanlığımı yeniden kazanmak biraz vakit aldı. Gerçi ben bunun böyle olacağını tahmin etmiyordum, orası ayrı mesele. Bir şeyi çok seviyor olmak, yapmayı çok istiyor olmak büyük bir aşkla ilk adımı atabileceğim anlamına gelmiyormuş. Her şey adım adımmış. Şimdi hakkında konuşmak istediğim, kitap okumayı bırakmamdan daha uzun bir süre sonra okuduğum çok çok sevdiğim bir roman. Kitap okurken türler arası geçişler yaptığım bir dönem vardı. Daha doğrusu farklı türlere yoğunlaştığım dönemler. Örneğin bir dönem çok az kurgu okurken kendimi daha çok düşünce, deneme, inceleme gibi kurgu dışı eserlere vermiştim. Okuduğum eserlerin faydalarını göz önünde bulundurmakla birlikte bu yöntemin çok da sağlıklı olduğunu söyleyemem. Aynı anda farklı türde eserler okumaya o zamandan beri dikkat etmeye çalışıyorum. Gelelim ş...