Rahat olmak, her şeyi bırakmak değilmiş.

 

 Başa gelen musibetleri anlamaya çalışıyorum. Bir yakınını kaybetmek, hastalık, borcunu ödeyememek, maddi sıkıntılar.... Peki ya, ders materyalimi unutmam?

 Her musibet yazılıymış kitapta. Ve Yüce Rabbim bunu şımarmayayım diye açıklamış. (Hadid, 22-23)

 Başımı göğe çevirdiğimi hayal ediyorum. Hayal ediyorum çünkü şehir merkezindeyim. Hayır, kaygılı değilim. Sadece düşmekten korkuyorum.

 Hiç umursamamakla, aşırı önemsemek arasında kaldım. Ne yana gitsem zarardayım. Bıçak sırtındayım. Sağ salim varabilecek miyim menzile?

 Korkuyorum. Rahatım, hiçbir şeyi takmıyorum dedikçe; işler sarpa sarar oldu iyice. Belki de sorumluluklarımda rahat olmalıym. Tabi ya! Kim dedi ki sana, sorumluluklarında rahat ol? Sakin olucaksın, emin adımlarla ilerlemeni sürdüreceksin.

 Korkma kızım. Sırtını Allah'a yaslayanda korkuya yer olmamalı. Biliyorum, zor oluyor bazen ve hiçbir sebep olmayabiliyor devam etmek için ama... Ama Allah'ın kendisi değil midir yeterli tek sebep devan etmek için? Yaptığın işten emin ol. Kendine değil O’na güven. Eminliğini, iç huzurunu O'ndan al.

       Vesselam…