BİRBİRİYLE İLGİLİ İKİ KİTAP HAKKINDA

 

“Andolsun ki, Resûlullah, sizin için, Allah'a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah'ı çok zikredenler için güzel bir örnektir.”

(Ahzab Suresi,21)

“Ashabım yıldızlar gibidir, hangisine uyarsanız hidayeti bulursunuz.”

(Hadis-i Şerif)

O’nun(sav) arkadaşlarının gençlerden oluşması, türlü karanlıklar içinde boğulmak üzereyken bir umut ışığı yakıyor yüreğimde. Demek ki yalnız değilmişim dedirtiyor. Çağlar farklı, coğrafyalar farklı nesiller farklı belki ama yol bir. İmtihanlar, dışta farklı belki ama içte aynı. En güzel örneğin parlayan yıldızları yolda olanlara rehberlik ediyor. Nasıl bağlanılır, nelerden nasıl vazgeçilir onlardan öğreniyorum. Onların mücadelesini okumak ve mertebelerini görmek, yaptıkları işlerin yüceliğini hissetmek; kendime sen neredesin diye sorduruyor. Eğer sorguyu uzatırsam “sen bir hiçsin” yargısıyla karşılaşıyorum. Bu da beni eylemsizliğe mahkum ediyor. Mahkum olmayı kim ister? Okudukça şevkim artmalı, üzülsem de onların yolunda olmalıyım. Allah’ın beni yerleştirdiği bu çağda, mekanda, yaşta elimden gelenin fazlasını yapmalıyım.

 

Siyer okumak, en başta O’nu(sav) daha iyi anlamama yardım ediyor. Her kitapta olmayan kendini tekrar tekrar okutma özelliği siyerde karşıma çıkıyor. İnsan hayatın hangi evresindeyse en çok oraya odaklanıyor. Karanlıkta olan ilk yıllara, yanlışlardan nasıl yüz çevrildiğine bakıyor. Belli zorlukları aşan imkanlar arttığında ne yapması gerektiğini anlamak için hicret sonrası döneme bakıyor. Olayları kronolojik olarak okumak bilinen davranışların hangi olay/lar üzerine uygulandığının görülmesini kolaylaştırıyor. Efendimiz(sav)’in bildiğim, yapmaya çalıştığım sünnetlerini olaylar silsilesi halinde görmek akıldaki kalıcılığını arttırıyor.